Glen Affric: de mooiste der Schotse valleien

Eén der oudste wouden van het land

Diep verscholen in het noorden van Schotland ligt één der mooiste valleien van de Schotse Hooglanden: Glen Affric. 

Deze wonderbaarlijke vallei is een magische mengelmoes van inheemse wouden, glinsterende lochs en kleurrijk heidelandschap. Het is een woud dat bovendien behoort tot één der best bewaarde exemplaren van het Caledonische woud, dat ooit het grootste deel van het land besloeg. Het rijke gebied is daarnaast ook de habitat van heel wat wilde dieren, zoals edelherten, rode eekhoorns en visarenden. Het is dan ook geen wonder dat Glen Affric een beschermd nationaal natuurreservaat is. Hoewel het integrale natuurdomein beschermd is, mag je er het hele jaar door (wild-)kamperen (mits naleving van het strikte kampeerreglement, uiteraard).

Glen Affric is niet alleen een plek waar natuur en dier in harmonie welig floreren, maar de vallei ontleent zich ook als ideale locatie om er te wandelen. Dwaal er tussen de dennenbomen en sta versteld van het prachtige kleurenpalet van het bladerdek in het herfstseizoen. Aanhoor het geluid van de kabbelende beekjes, het getjilp van de vogels en het echoënde gebrul van de edelherten en laat de rust van het woud je bekoren.

Een heuse wandeltocht in de bossen en langs de meren van de Glen Affric, is net wat mijn vriend en ik ook getrotseerd hebben tijdens onze roadtrip door de Schotse Hooglanden. Wat Glen Affric zo bijzonder maakt en hoe wij deze hike tot een goed einde brachten, lees je verder in dit artikel.

dsc_0216-1

Een wandeling in Glen Affric: F.A.Q.’s

› Waar ligt Glen Affric?

Glen Affric situeert zich in de Schotse Hooglanden, op ongeveer 24 km ten westen van Loch Ness.

› Hoe groot is Glen Affric?

Glen Affric is een uitgestrekt gebied van ongeveer 145 km². Vrij groot dus!

› Hoe oud is Glen Affric?

Het authentieke landschap van Glen Affric ontstond tijdens de laatste ijstijd, zo’n 9.000 jaar geleden, toen het ijs begon te smelten en het Caledonische woud begon te groeien.

In de jaren ’60 werd het volledige natuurgebied onder bescherming gezet van The Forestry Commission, met als doel het oorspronkelijke woud terug leven in te blazen.

› Welke wandelroutes zijn er?

Als wandelaar kan je kiezen uit een divers aanbod aan wandelroutes in de vallei. Deze routes zijn onderverdeeld in 4 categorieën:

1 Dog Falls

 ∴ Viewpoint Trail (2.9 km)
∴ Dog Falls Trail (3.2 km)
∴ Coire Loch Trail (4.5 km)

2 River Affric

∴ Am Meallan Viewpoint Trail (0.6 km)
∴ River Trail (0.9 km)

3 Plodda Falls

∴ Plodda Falls Trail (1 km)
∴ Tweedmouth Trail (2.4 km)

4 Loch Beinn a’ Mheadhain

∴ geen wandelroute, wel picknickplaats in een mooie omgeving

Schermafbeelding 2018-11-17 om 11.57.21

De moeilijkheidsgraad en de intensiteit van de wandelroutes zijn aangegeven op de afbeelding hieronder (informatiebrochure).

Tip: Trek alvast stevige (en waterdichte) wandelschoenen aan!

Schermafbeelding 2018-11-17 om 11.57.03

› Hoe bereik ik Glen Affric?

Glen Affric en in het bijzonder de wandelroutes in de vallei zijn uiterst gemakkelijk te bereiken met de wagen. De weg ernaartoe is eenvoudig: er is maar 1 baan (A831, heen en terug).

Voorbeeld: Vanuit het nabijgelegen dorpje Cannich is het ongeveer 10 minuten rijden naar Dog Falls Car Park.

› Kan ik er gemakkelijk parkeren?

Er is parking voorzien bij het startpunt van elke wandelroute (Dog Falls Car Park (betalend), River Affric Car Park (betalend), Plodda Falls Car Park (gratis) & Loch Beinn a’ Mheadhain Car Park (gratis)).

💰 Opgelet: enkel cash te betalen (muntstukken).

› Welke faciliteiten zijn er voorzien?

🚻 Sanitaire voorzieningen: River Affric & Dog Falls

! Wildplassen mag, maar neem afval terug mee én doe dit niet in de onmiddellijke omgeving van rivieren en meren.

🍴 Picknicktafel: Dog Falls, River Affric, Plodda Falls, Loch Beinn a’ Mheadhain

🔎 Viewpoints: Dog Falls, Plodda Falls, River Affric

🛒 De dichtstbijzijnde winkeltjes: Cannich (Spar) en Tomich

🏕 Kamperen en overnachten: camping in Cannich en Tomich

⛰ Bewegwijzerde wandelpaden

🆘 Ranger-service

📵 Opgelet: in de meest afgelegen gebieden van Glen Affric is er geen mobiel bereik! Tijdens de wandelingen in het domein zijn ook geen toiletten of shops voor eten en drinken voorzien. Maak je een lange wandeling, wees dan voorbereid!

dsc_0277

Onze wandeltocht

De voorbereiding

Aan een roadtrip door Schotland gaat heel wat voorbereiding en research aan vooraf. Het was onze bedoeling om tijdens onze reis ook een groot stuk van één van de bekende hiking trails in Schotland te wandelen. Zo heeft iedereen wel al eens gehoord van de befaamde Great Glen Way, een wandelroute van Inverness naar Fort William, zo’n 117 km lang. Na grondig onderzoek, viel ons oog op de Affric Kintail Way, een (nieuwe) langeafstandswandelroute van ongeveer 70 km. De Affric Kintail Way start in Drumnadrochit, een dorpje vlakbij Loch Ness, en eindigt in Morvich.

Aanvankelijk was het onze intentie om deze route volledig te trotseren, maar ten lange leste besloten we dan toch om slechts een deel van deze route te bewandelen in plaats van de volledige 70 km. We waren van mening dat het veiliger was om de Schotse Hooglanden en het gebied waardoor de Affric Kintail Way loopt eerst te gaan verkennen vooraleer, als beginnelingen en leken in het vak, zo’n groot risico te nemen.

Omdat we al half verliefd waren geworden op de Affric Kintail Way konden we het dan ook niet over ons hart krijgen om geen stuk te bewandelen van deze route. Na wat research constateerden we dat de Affric Kintail Way ook door het wondermooie Glen Affric loopt. Een ideaal  compromis zag bijgevolg het levenslicht! We selecteerden één van de wandelingen (Dog Falls) die het natuurdomein te bieden heeft. Als kers op de taart viel deze wandeling ook integraal samen met de Affric Kintail Way.

Op pad

De dag van de wandeltocht begon mistig, koud en regenachtig. Sommigen zouden zeggen: ‘ideaal wandelweer’, maar ik kan je verzekeren dat een hele dag wandelen in miezerend regenweer ook geen pretje is.  We trokken daarom niet alleen onze warme wandelkledij aan, maar daar bovenop ook nog eens regenkledij en stevige, waterdichte wandelschoenen. Onze rugzak propten we niet overvol, omdat we maar voor enkele uurtjes op pad gingen (dachten we!). In onze rugzak zat onder andere voldoende eten (lunch, energierepen, soep, druivensuiker, kruidkoek) en drank (water), drinkbekers, een gasvuurtje, een EHBO-kit, de camera, een kompas, regenkledij, muts en handschoenen.

Gepakt en gezakt, vertrokken we met de wagen vanuit de camping in Cannich op weg naar de parking bij de Dog Falls.

dsc_0238

Eens aangekomen op onze bestemming, parkeren we de wagen en kopen we een parkeerticket voor de ganse dag. Voor we op pad vertrekken, controleren we nog snel eens onze rugzak om te zien of we echt niets vergeten zijn. Oké, check! It’s a go! Aangezien we de wagen gestationeerd hebben aan Dog Falls Car Park is het niet meer dan logisch dat ons oog direct valt op die zogenoemde kleine, maar razendsnelle stroomversnellingen. Toegegeven, zó spectaculair zijn deze watervalletjes helaas niet, maar de locatie is zeker de moeite waard om er een kijkje te nemen.

Met een plattegrond in de hand, de camera om de nek en een ferme dosis energie beginnen we aan onze wandeling. De eerste meters van de route gaan over een brug, gespannen over de Dog Falls. Impressionant, want we voelen echt het water tegen ons gezicht opspatten!

dsc_0298

Na een heuse klim (het begin van de route is een hele poos bergop!) arriveren we aan een eerste ‘viewpoint’. En wat voor één! Dit formidabele uitkijkpunt strekt zich uit over de volledige vallei met vergezicht op Loch Beinn a’ Mheadhain en Fasnakyle Forest. Dit panoramisch uitzicht hebben we bovendien helemaal voor ons alleen (samen met een paar eekhoorns en vogeltjes). Deze ervaring is waarlijk magistraal (en het doet ons zelfs even de koude en de regen vergeten!). Zodanig onder de indruk van dit natuurspektakel willen we uiteraard nóg meer zien van dit.

 

De route die we op voorhand hebben uitgestippeld, loopt nog enkele kilometers verder. We wandelen op een rustig tempo verder, langs de oevers van het meer, over kabbelende beekjes en tussen bomen door. Het wandelpad is gemakkelijk begaanbaar en is bovendien ook bewegwijzerd. Het merendeel van onze route hebben we aan onze rechterzijde zicht op het meer en aan de linkerzijde afwisselend beboste bergwanden en groen heidelandschap. Her en der ontspringen uit de bergwanden kleine stroompjes, mini-watervalletjes als het ware, die onder (en ook over!) het wandelpad stromen, richting het meer, diep in het dal. Waar we ook kijken, telkens weer verrast Glen Affric ons met een nieuw en spectaculair panorama over het natuurdomein.

Al gauw naderen we het eindpunt van onze wandelroute en is het bijna tijd om terug te keren. Maar de tocht die we ondertussen afgelegd hebben, laat ons een beetje onverzadigd achter. We blijven wat op onze honger zitten. Het wandelpad stopt echter niet waar wij stoppen, maar gaat nog verder, op en neer, slalommend van links naar rechts, tot zo ver  onze blikken reiken. Onze curiositeit neemt de controle over en we besluiten om het wandelpad verder te volgen. Bovendien vermeldt de informatiebrochure dat aan de andere kant van Loch Beinn a’ Mheadhain, bij River Affric, een wonderbaarlijk mooi uitkijkpunt is op de vallei.

dsc_0251

Alhoewel het weer ons niet goedgezind is, toch schept de mist en de regen die typische Schotse druilerige sfeer. Het stond vast: we moesten en zouden aan de andere kant van het meer geraken. We waren er dan toch, waarom in hemelsnaam terugkeren? En zo gingen we verder op pad, langs de Affric Kintail Way.

We navigeren met kaart en kompas en gaan af op natuurlijke referenties op de kaart (zoals een schiereilandje of een speciale kronkel in het meer). Gelukkig is mijn vriend veel beter in kaartlezen dan ikzelf!

Enkele uren later en met een aanzienlijk aantal kilometers in de benen, beginnen we het te voelen aan onze kuiten. We geraken steeds meer vermoeid en verkleumd door de koude en de regen. We laten ons echter niet kennen en wandelen verder, tot helemaal aan het eindpunt van het wandelpad, aan River Affric Car Park. Ook hier treffen we opnieuw een viewpoint en ook deze keer worden we omver geblazen door de schoonheid van het natuurlandschap. Er zijn amper andere mensen te verkennen in de omgeving, dus ook hier hebben we het uitkijkpunt voor ons alleen. Het gevoel om helemaal bovenaan de berg te staan, uitkijkend op het grijze meer en de groene heuvels van de vallei, is onbeschrijflijk.

Het miezert nog steeds en we zijn tot in onze botten verkleumd en uitgeput van de lange wandeltocht (de doortocht klopte af op ongeveer 12 km!), maar toch genieten we met volle teugen van dit prachtig stukje natuur. Om ons wat op te warmen, bottelen we voor onszelf nog snel een warm Royco-soepje. Heerlijk (en erg welkom!)!

dsc_0288

Al snel dringt het tot ons door dat we die 12 km ook nog terug moeten. En dat voor het donker wordt, want er is helemaal geen verlichting voorzien langs de wandelpaden. De terugweg was op een drafje; in ruim 3 uren wandelden we de 12 km terug naar de Dog Falls, waar onze wagen geparkeerd stond. Moe, maar voldaan, staken we het gasvuurtje aan, brachten we water aan de kook en smulden we van onze spaghetti bolognese.

Reflectie & de dag erna

Met een onverwachte 24 km in de benen durven we toe te geven dat we ons een beetje mispakt hebben aan de afstand van de volledig afgelegde wandelroute. Maar hé, we hebben het wel gedaan en het was een ervaring die we niet zomaar links konden laten liggen. Het was een levenservaring waarvan we geen greintje spijt hebben (behalve dan onze stijve kuiten de dag erna). Zo’n wandeltocht is iets wat iedereen moet ervaren hebben in z’n leven. Ik kan deze beleving moeilijk in woorden omzetten, het is een werelds gevoel.

De uiteindelijke wandeling die we aflegden, klopte af op 24 km (heen en terug). Dit nam een hele dag in beslag (de doortocht ging langzamer dan de terugweg). Het is een wandelroute voor iedereen die goed te been is en niet bang is om enkele klimmetjes te trotseren. De fysieke inspanningen die je moet leveren tijdens de route vallen al gauw in het niet bij het zien van de fenomenale natuur waarin je je bevindt. Het mysterieuze en eeuwenoude woud van Glen Affric, de lochs die het prachtige zonlicht reflecteren op een mooie zomerdag of de mist die druilerig en mysterieus boven de toppen van de bomen zweeft; het geeft een echt Schots gevoel.

Nu kunnen wij alleen maar dromen van een winterse wandeling in de besneeuwde bossen van Glen Affric!

dsc_0249

Tekst en foto’s © hellostefaniee

Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met Dimitri. 

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.