[Ons huis] Een emotionele rollercoaster

Het is alweer een poos geleden sinds ik voor het laatst een artikel publiceerde in deze reeks. Ik moet je eerlijk toegeven: de tijd stond voor ons de afgelopen maanden niet stil. Mijn vriend en ik hebben het sinds het einde van de zomervakantie ontzettend druk gehad met verhuizen, afspraken maken, besprekingen voeren en de vooruitgang opvolgen omtrent de ruwbouw van onze woning.

Mijn vriend en ik hebben het aan den lijve ondervonden dat er bij een bouw van een huis onnoemlijk veel komt kijken! Véél meer dan we voor ogen hadden. Zelfs bij een sleutel-op-de-deurproject, zoals die van ons. Hoewel het voor ons dus quasi allemaal voorgekauwd is (wij hoeven bijvoorbeeld zelf geen architect of aannemers te zoeken), toch moeten we vaak controleren, opvolgen én ja, ingrijpen.

Sinds het laatste artikel eind augustus op de blog verscheen, is er heel wat veranderd aan onze woning. Niet zoveel als we zouden wensen of volgens de bouwplanning, maar toch redelijk wat. Zo werden de 2 bouwlagen volledig gebouwd (gelijkvloers + bovenverdieping), werd het dak afgewerkt, werden de buitenmuren opgetrokken en werd onze achtertuin genivelleerd (weg met die duinen!). Intussen werden ook nieuwe verlichtingspalen geïnstalleerd in de straat en kende het gemeentebestuur een officiële straatnaam toe. #yay

Al bij al, heel erg veel progressie was dus niet aan de orde in de laatste 5 maanden… Wetende dat volgens de bouwplanning nu reeds de leidingen voor sanitair en elektriciteit zouden moeten voorzien zijn, de ramen, deuren en garagepoort aanwezig zouden moeten zijn en dat er zelfs al zou moeten gepleisterd zijn, dan merk je dat er heel wat vertraging in ons bouwproces sluipt. ‘De normaalste zaak van de wereld bij bouwen of renoveren‘, hoor ik je al zeggen. Ja, natuurlijk, daar zijn we ons erg van bewust, maar tóch… Wie verlangt er nu niet naar dat alles volgens planning verloopt, dat er zich geen problemen ontwikkelen en dat er zo weinig mogelijk vertraging ontstaat? Hopen dat ons huis, met ondertussen zoveel maanden vertraging, op tijd (lees: eind mei 2019) zal zijn afgewerkt, is geloven in een utopie. We know. #wishfulthinking

De hoop erin houden is zeker niet de gemakkelijkste opdracht. Op emotioneel vlak is deze situatie (de verhuis, de bouw, het tijdelijk logement, het constant opvolgen, …) een emotionele rollercoaster. Om er 1 voorbeeldje uit te kiezen, heb ik vaak de indruk dat, wanneer ik mijn hart uitstort, mensen mij scheef aankijken en denken van: ‘Je mag blij zijn dat je een dak boven je hoofd hebt momenteel’. Het is gemakkelijk gesproken als je niet in zo’n situatie zit. En trouwens, daar gaat het ook helemaal niet om; ik ben uiteraard dankbaar dat ik een dak boven mijn hoofd heb, maar dat neemt niet weg hoe ellendig ik mij soms voel. Sinds eind augustus 2018 wonen we in bij de ouders van mijn vriend. We hadden helaas geen andere optie dan ons huurappartement op te zeggen omwille van financiële redenen (huren + een krediet afbetalen = praktisch niet haalbaar). De ouders van mijn vriend waren dan wel zo vriendelijk en gul om ons tijdelijk te laten inwonen bij hen, maar voor mij persoonlijk verloopt dit tijdelijk logement wegens verschillende redenen (waaronder het gebrek aan onze privacy, onafhankelijkheid, zelfstandigheid …) jammer genoeg niet zo soepel. Gevoelens kan je nu eenmaal niet controleren.

Vorige week vrijdag kregen bovendien ook minder goed nieuws: de bouwpromotor liet ons in een vaag bericht weten dat de voorlopige oplevering van onze woning is uitgesteld met 3 extra maanden. De eerste momenten na het lezen van dit bericht werden gevuld met onbegrip, frustraties en woede. Je wilt gewoon zo snel als mogelijk intrekken in je nieuwe woning, maar je kan niet. Veel kan je niet doen: je staat er machteloos tegenover. #hitrockbottom 

Mijn motto tot aan de zomer: “opkroppen, tandenbijten en het doel voor ogen houden”! #hetisnietonmogelijk 

Maar laat ik dit sober emotioneel stuk afsluiten met een positievere noot! Aangezien mijn vriend en ik regelmatig de vooruitgang van de bouw ter plaatse opvolgen, bemerken we tot ons groot plezier dat er stilaan en beetje bij beetje meer schwung in de bouw van ons huis komt. Nieuwe foto’s volgen snel. Hoppakee!

Tekst en foto’s © hellostefaniee

***  

Dit artikel is onderdeel van de reeks “Our home”. Deze reeks is ontstaan naar aanleiding van de aankoop van ons eerste huis. Gedurende het volledige bouwproces worden artikels in deze reeks gepubliceerd. Deze artikels bevatten niet alleen persoonlijke ervaringen, maar ook handige tips en tricks recht uit het notariaat die je vaak niet terugvindt op het internet. Aarzel niet bij vragen of opmerkingen. Ik beantwoord elke vraag naar waarheid. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.